[SF-YooSu] Falling Leaf Returns to Root
posted on 24 Nov 2007 23:21 by popoling in One-Shot
FALLING LEAF RETURNS TO ROOT_*
SONGFIC STORIES PROJECT
POPOLING_ICEZ*
[THEME SONG]
FALLING LEAF RETURNS TO ROOT : WANG LEEHOM
จิ้มๆๆ ฟังประกอบการอ่าน~
NOTE :
ตัวหนังสือสีแดงคือคำแปลของเพลง ใส่ไว้เอาฟีล อิอิ
ตัวหนังสือสีเขียวๆฟ้าๆ นั่นคือความทรงจำของยูชอนที่มีกับจุนซู
ตัวหนังสือสีดำคือเรื่องราวที่ดำเนินไป (รวมถึงตอนย้อนอดีตด้วย)
…………………………………..
แหงนหน้าขึ้นมองปุยเมฆสีเทาที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า...
ท่ามกลางความเหงาที่เริ่มต้นเกาะกินหัวใจ...
ในกระเป๋าเดินทางที่เพียบพร้อมไปด้วยของใช้ที่จำเป็น...
การเดินทางอันไร้จุดหมาย...เริ่มต้นขึ้นแล้ว...
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
เปลือกตาบางทอดสายตาอย่างแช่มช้าไปยังขอบฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา ดวงตาอ่อนโยนคู่ละมุนไล้ไปตามขอบเมฆสีเทาอย่างไร้จุดหมาย รอยยิ้มบางๆ อันแสนเศร้าฉายบนใบหน้าคม ยูชอนกระชับเสื้อโค้ชตัวหนาเข้ากับตัวเล็กน้อยเมื่อสายลมฤดูหนาวนั้นพัดแรงมากยิ่งขึ้น
ชายหนุ่มกับรถคู่ใจ...เที่ยวเดินทางรอนแรมไปยังที่ต่างๆ มาแล้วนับเป็นระยะทางหลายร้อยไมล์ ฉายาบุรุษสายลมที่ได้มาจากการออกเดินทางไปข้างหน้าโดยปราศจากจุดหมาย หากไกลจากที่ๆ จากมา ห่างไกลจากสถานที่ๆ เรียกว่า...บ้าน...
ต้นไม้สูงใหญ่ที่เติบโตมากขึ้นจากเมื่อหนึ่งปีก่อนพัดปลิวไสว...นี่แหละเสน่ห์ของสายลมหนาว ที่ถึงแม้จะพัดอย่างรุนแรง...หากก็ยังคงอ่อนโยน และงดงามเสมอ...
กลีบใบไม้สีอ่อนปลิวไปตามสายลม เรียกดวงตาสีนิลให้มองตามมันไปอย่างทอดอาลัย...
แต่...สำหรับคนบางคนแล้ว...
บทเพลงอันอ่อนโยนของฤดูหนาว...
ก็เศร้าจับใจ...
ร่างสูงจับสายกระเป๋าเป้ใบหนาก่อนจะเหวี่ยงมันขึ้นบนรถสปอร์ตสีฟ้าอ่อน ยูชอนขึ้นนั่งแล้วเหยียบคันเร่งอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปตามถนนเส้นใหญ่ ไกลห่างออกไปจากตัวเมืองที่แออัดวุ่นวาย...
ไปยังที่ๆ มีเพียงสายลม ผืนหญ้า...
และความทรงจำ...
ของคนที่รักสุดหัวใจ...
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
“ยูชอน...ดูนั่นสิ พระอาทิตย์กำลังตกดินล่ะ สวยใช่มั้ยล่า”
เสียงใสเอ่ยอย่างร่าเริงยามเมื่อพยักเพยิดให้ชายหนุ่มหันไปมองแสงสีส้มอ่อนๆ ของพระอาทิตย์ที่กำลังถูกกลืนหายไปกับขอบฟ้า ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปาก เอื้อมมือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยรถไปลูบหัวคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน
“ใช่...สวย..” เสียงทุ้มว่าแผ่วเบา “แต่จุนซูสวยกว่าเยอะเลย”
“บ้า!” เสียงเล็กๆ เหวขึ้นมากลบเกลื่อนความเขิน ใบหน้าใสเสเมินออกไปยังทิวทัศน์อันแสนสงบด้านนอก เส้นผมสีน้ำตาลเข้มพลิ้วไหวไปตามสายลมที่ตีกระทบ รอยยิ้มสดใสระบายอยู่เต็มใบหน้าหวาน..
“ขอบคุณนะ ยูชอน”
จู่ๆ เสียงเล็กๆ ก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงของรถสปอร์ตคันงามกับเสียงลมที่ตีกระทบเท่านั้น ยูชอนเหลือบตามองคนรักเล็กน้อย
“ขอบคุณอะไร?”
“ก็...ขอบคุณที่อยู่กับฉัน ขอบคุณที่ดูแลฉัน...ตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาล ทั้งที่ฉันควรจะซึมเศร้าหรือหวาดกลัว แต่ก็เพราะว่ามียูชอน ฉันถึงยังมีวันนี้” พูดจบ ใบหน้าเรียวเล็กที่สวยที่สุดเสมอในใจของเขาก็หันมาระบายยิ้มหวานให้
ยูชอนหัวเราะอ่อน ยิ้มตอบรับให้กับคนหน้าใสที่ยังคงตื่นตากับบรรยากาศอันแสนสงบรอบนอกที่มีเพียงความสดชื่นและปราศจากความกังวลใดๆ
“งั้นต่อไปนี้ ก็ตาจุนซูที่ต้องดูแลฉันแล้วล่ะ” เสียงห้าวพูดขึ้น
“เอ๋?”
“อยู่กับผมตลอดไปนะ...จุนซู” เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างเล็กก็ยิ้มกว้างๆ
“อิยะฮ่ะฮ่า~ ก็นึกว่าอะไร...มันแน่อยู่แล้วล่ะยูชอน ฉันจะดูแลยูชอนอย่างดีเลย”
“อย่าผิดคำพูดนะ” เสียงห้าวเอ่ยแผ่วเบา ร่างเล็กยิ้มหวาน...
ท่ามกลางสายลมเย็นๆ ของฤดูหนาว ในยามที่เสียงใสนั้นเอ่ยถ้อยคำอย่างร่าเริง รอยยิ้มก็ยังคงระบายอยู่บนใบหน้าของคนทั้งคู่...ทว่าแม้ดวงตาจะฉายแววเป็นสุขสักเพียงใด มือแกร่งที่จับแน่นอยู่กับพวงมาลัยก็ยังคงสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจแสดงออกไปได้...
“ยูชอนนั่นแหละ...อย่าทิ้งฉันก็แล้วกัน...”
ความอบอุ่นของแสงอาทิตย์...ที่ไม่อาจมองเห็นได้ในตอนกลางวัน
แสงสีนวลตาของพระจันทร์...ก็ราวกับไร้ตัวตนในยามค่ำคืน...
ท่ามกลางการตัดสินใจที่ปราศจากหนทางให้เลือก...
ความหนาวเหน็บคืบคลานเข้ามาแล้ว...
ที่แห่งนี้...คงเหลือไว้แต่เพียงความเดียวดาย...
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
หนึ่งปีก่อนก่อน...
“นี่ยูชอน...หมอบอกว่ายังไงบ้าง...ฉันหายดีแล้วใช่ไหม?”
เสียงใสๆ เอ่ยถามอย่างร่าเริง ร่างเล็กๆ บอบบางน่าทนุถนอมของคิมจุนซูที่นั่งทอดดวงตากลมใสคู่นั้นมายังชายหนุ่มด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความหวัง ยูชอนยกยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตรงไปนั่งข้างๆ เตียงนอนผู้ป่วยที่เขานั่งอยู่เสมอ...ตลอดระยะเวลากว่าสามปีที่จุนซูอยู่แต่ในโรงพยาบาล...
“อื้ม...หายดีแล้วล่ะ ไม่เป็นอะไรแล้วนะ” เสียงทุ้มบอกอย่างอ่อนโยน ดวงตาสีดำจางๆ ทอดมองใบหน้าเรียวเล็กเนียนละเอียดของร่างบางด้วยความรักใคร่...รักเหลือเกิน...
“เย้ๆๆๆ!!! งั้นอย่างนี้ฉันก็จะได้ไปเที่ยวแล้วใช่ไหมยูชอน ฉันจะได้ออกไปข้างนอกแล้วใช่ไหม? ฉันจะได้เห็นท้องฟ้า เห็นภูเขา ได้เล่นน้ำ...ฮึก...ใช่...หรือเปล่า?” เสียงใสๆ ที่ร้องออกมาอย่างดีใจขาดห้วงในช่วงสุดท้าย เพราะหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอบนดวงตาคู่สวยและก้อนสะอื้นที่แล่นเข้ามาจนจุกคอหอย
ร่างสูงลุกพรวด ประคองร่างบางไว้ในอ้อมกอดแนบแน่นด้วยความตกใจ...กลัวอย่างสุดขั้วหัวใจว่าเพียงแค่ร่างตรงหน้าเสียน้ำตาอีกหยดเดียวแล้วจะต้องจากเขาไป...
“ร้องไห้ทำไม? จุนซู?! จุนซูเป็นอะไร?” เสียงห้าวถามสั่นพร่าอย่างเป็นกังวล หากยังไม่ทันทีมือหนาจะได้จะเอื้อมไปกดปุ่มเรียกพยาบาล เสียงเล็กๆ ก็ดังขัดขึ้นก่อน...
“ปละ...เปล่าหรอก...ไม่ได้เป็น..ฮึก ไม่ได้เป็นอะไร...ฉันแค่...แค่ดีใจมากไปหน่อยเท่านั้นเอง” เสียงใสๆ ล่ะล่ำล่ะลั่กบอกเมื่อเห็นท่าทีเป็นกังวลของคนรัก...ไม่อยาก…ไม่อยากให้ยูชอนไม่สบายใจ ไม่อยากให้ยูชอนต้องเป็นกังวลเพราะเขา...ไม่เลย...
“ฉันดีใจ...ที่จะได้ไปเที่ยวกับยูชอนตามสัญญาสักที...” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ยิ้มให้กับร่างสูงทั้งน้ำตาที่อาบแก้มใส “ขอโทษที่ผิดสัญญามาตั้งสามปี…แล้วก็...ขอบคุณนะที่ยูชอนยังอยู่รอจนถึงวันนี้”
เสียงใสๆ ที่เอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่ระบายเต็มใบหน้าทำให้ยูชอนอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบซับเบาๆ ที่ขมับบางอย่างหวงแหน...เพียงแค่สัมผัสของหัวใจเล็กๆ ที่ยังเต้นให้ได้รู้สึก แค่นั้นก็ทำให้อบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจ...
“นานกว่านี้ก็รอได้...”
“ก็ไม่ต้องรอนานกว่านี้แล้วไง” จุนซูพูด ยิ้มหวานให้กับยูชอนจนตาปิด ร่างสูงหัวเราะเบาๆ รั้งศีรษะเล็กเข้ามาใกล้ก่อนจะแนบสัมผัสอันอ่อนโยนลงบนกลีบปากบางนุ่มละมุน...
ความอ่อนโยนที่โหยหา...
ราวกับนางฟ้า...ที่มีเลือดเนื้อและลมหายใจ...
...อยู่กับฉันอย่างนี้นานๆ นะจุนซู...
อยู่กับฉันอย่างนี้นานๆ...
“เดี๋ยวฉันไปหาคุณหมอก่อนนะ จะไปคุยเรื่องพาจุนซูออกไปอยู่ข้างนอกไง” ร่างสูงว่า หยอดประโยคสุดท้ายเมื่อเห็นว่าร่างเล็กทำท่าจะงอแงไม่ยอมให้เขาห่างตัว ทำให้จุนซูปล่อยเขาแต่โดยดีแถมยังยิ้มด้วยความดีใจ
“จริงน่ะ?! ขอเลยนะยูชอนขอเลย ฉันอยากออกไปจะแย่อยู่แล้ว” จุนซูว่าอย่างตื่นเต้น ยูชอนผงกหัวรับน้อยๆ ยิ้มบางๆ แล้วเดินออกจากห้องนอนสีขาวสะอาดไป...
...เสียงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนพิงบานประตูสะอาดสะอ้านนั้นด้วยหัวใจที่อ่อนล้า...เปลือกตาบางปิดแน่นกลั้นบางสิ่งที่กำลังจะเอ่อคลอขึ้นมาอย่างสุดจะห้าม มือหนากำหมัดแน่นอย่างสั่นสะท้าน...
การพบแพทย์ครั้งสุดท้าย...
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าบทสรุปมันจะเป็นยังไง...
ยูชอนฝืนกายเดินไปตามทางเดินจนหยุดอยู่ที่หน้าห้องของแพทย์ผู้ดูแลของจุนซู มือหนาผลักบานประตูเข้าไป พยักหน้าให้กับคำเชื้อเชิญของแพทย์ที่คุ้นเคยกันดีตลอดระยะเวลาสามปี ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้...แพทย์ใหญ่ยังไม่ยอมเอ่ยคำใด
...ในที่สุด...ร่างสูงก็เริ่มต้นบทสนทนา...
ด้วยคำถามที่คนพูด...เจ็บร้าวไปถึงแกนหัวใจ...
“จุนซู...อยู่ได้อีกไม่นานแล้วใช่ไหมครับ?”
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
ราวกับสายลมที่พัดกระหน่ำค่อยๆ มลายหาย...ยามเมื่อร่างสูงมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่มไม้ใหญ่ติดกับบ้านไม้หลังเล็กๆ ที่แสนคุ้นตา และยังอบอุ่นเสมอไม่ว่ายามไหน…ทุ่งหญ้าสีเขียวขจีกว้างสุดลูกหูลูกตาชวนให้หัวใจที่เปล่าเปลี่ยวนั้นหนาวเหน็บ...
ใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้นพัดผ่านชายหนุ่มที่กำลังเดินมาหยุดอยู่ยังภายในร่มเงาของมัน ยูชอนคุกเข่าลงอย่างแผ่วเบา ณ แผ่นหินสีขาวสะอาดตา…แผ่นหินสีขาวที่เปรียบถึงตัวแทนของคนที่จากไป...แผ่นหินสีขาวบริสุทธิ์...ราวกับถูกแกะสลักไว้ด้วยเรื่องราวแห่งความทรงจำ
“จุนซู...ฉันมาหาแล้วนะ” เสียงนุ่มทุ้มพูดอย่างอ่อนโยนในยามที่เอื้อมไปผูกริบบิ้นเล็กๆ สีฟ้าอ่อนอีกหนึ่งเส้นลงบนเสาที่ปักไว้ใกล้ๆ กับหลุมฝังศพด้วยมืออันสั่นเทา...
“หนึ่งปีแล้ว...หนึ่งปีแล้วนะจุนซูที่ฉันอยู่โดยไม่มีนาย...” เสียงทุ้มพูดแผ่วเบา... “ฉันอยู่ได้เห็นแล้วใช่ไหม...นายไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะจุนซู...ไม่...ต้องห่วง...ฉันแล้ว”
ร่างสูงเม้มปากแน่น...กัดฟันกรอดยามเมื่อไม่อาจห้ามน้ำตาที่กำลังไหลรินลงช้าๆ ได้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน รอนแรมมาไกลเท่าไหร่ก็ยังไม่เคยลืม...ความรักที่มีล้นอยู่เต็มหัวใจ และเหมือนราวกับว่ายังสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของจุนซูเสมอ ทุกครั้งที่กลับมายังที่แห่งนี้...
ราวกับ...มันเป็นที่เดียว...
ที่เดียวที่หัวใจของเขาไม่เคยจากไป...
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
“อะไรน่ะ?”
ยูชอนยิ้ม เอ่ยปากถามเมื่อเห็นร่างเล็กยื่นกล่องกระดาษสีหวานมาให้บนเตียงนอนอ่อนนุ่มในบ้านหลังเล็กๆ ห่างไกลจากตัวเมืองอันแสนวุ่นวาย จุนซูวางกล่องนั้นลงบนหน้าท้องแบนราบของคนรักที่นอนอยู่ ก่อนจะยิ้มบางๆ
“ฉันให้...เปิดดูสิ...” เสียงใสบอก ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเปิดกล่องนั้นออกดู ใบหน้าคมเข้มขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าภายในกล่องคือริบบิ้นจำนวนมากที่พันเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ...ริบบิ้นที่เขาจำได้ขึ้นใจว่ามันคืออะไร...
“ริบบิ้นแห่งความหวังไงยูชอน...ฉันเก็บมันไว้ทุกอันเลยนะ” เสียงหวานว่า มือเล็กๆ ปิดบนแก้มใสอย่างเขินๆ ยูชอนระบายยิ้มบางๆ ยามเมื่อความทรงจำเกี่ยวกับริบบิ้นนี้ไหลเข้ามาในหัว...
ในตอนแรกที่จุนซูต้องเข้าโรงพยาบาล...ร่างเล็กกลัวและเสียใจมาก เขาซึ่งไม่รู้จะทำยังไงให้คนรักหายจากอาการเศร้าและกำลังเดินเคร่งเครียดอยู่ในร้านขายของเล็กๆ ตรงข้ามโรงพยาบาลกลับไปสะดุดเข้ากับริบบิ้นเส้นเล็กๆ สีฟ้าอ่อนที่ผูกอยู่...สีฟ้าอ่อนของท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ สีโปรดของจุนซู
ยูชอนซื้อมันมาให้จุนซูแล้วบอกว่ามันคือริบบิ้นแห่งความหวัง...ตราบใดที่จุนซูมีริบบิ้นนี้ จุนซูจะต้องเข้มแข็ง...และยูชอนก็จะอยู่กับจุนซูตลอดไป...
ร่างสูงยังจำดวงตาแห่งความปลื้มใจที่ร่างเล็กสื่อออกมาทั้งน้ำตาได้ดี...และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็แวะที่ร้านขายของแล้วซื้อริบบิ้นแบบเดียวกันนี้ไปให้จุนซูทุกวัน...
ทุกวัน...ตลอดระยะเวลาสามปี...
บัดนี้ริบบิ้นมากมายเหล่านี้วางอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว...
จุนซูยิ้มน้อยๆ เอ่ยถ้อยคำช้าๆ “ฉันอยากให้มันอยู่กับฉันตลอดเวลา เลยขนมันมาด้วย...”
“อ้าว...แล้วเอามาให้ฉันทำไมล่ะ?” ยูชอนถาม ใบหน้าคมเข้มหันไปสบตาของร่างเล็กที่จ้องมองเขามาแล้วระบายยิ้มทั้งที่ใบหน้ายังซับไปด้วยสีเลือด เสียงใสๆ เอ่ยอย่างอ่อนโยน…หากก็ทำให้เขาเต็มตื้นไปทั้งหัวใจ...
“ก็เพราะฉันอยากให้ยูชอนอยู่กับฉันตลอดไปไง...”
...ถ้าหาก...
ริบบิ้นแห่งความหวังรั้งชีวิตของนายไว้ให้อยู่กับฉันตลอดไปได้ก็คงดีนะ...
จุนซู...
ฉันรักนายเหลือเกิน...
รอนแรมออกไปห่างไกลโดยไร้ซึ่งเสียงคร่ำครวญ...
กาลเวลาราวกับจะแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นเพียงเศษใบไม้แห้งในฤดูหนาว
แต่กับบางคน กลับรู้สึกเหมือนดัง ใบไม้ที่ร่วงหล่นกลับสู่รากของต้นเดิม...
ร่วงหล่น…ลงบนหัวใจของคนที่จากมา…
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่กับแผ่นหินสีขาวท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ...นาน…กว่าจะตัดสินใจลุกขึ้นช้าๆ ดวงตาคมอ่อนโยนทอดมองแผ่นหินสีขาวสะอาดนั้นอีกครั้ง กระพริบตาไล่น้ำตาให้จางหายไป ก่อนจะไล่สายตาไปยังเสาเล็กๆ กับริบบิ้นสีฟ้าทั้งหมดสิบสองเสาที่ปักเรียงกันอยู่...
สิบสองเดือนแล้วสินะ...
สิบสองเดือน...หนึ่งปีแล้ว...
หัวใจของฉัน...
จะอยู่กับนายแค่คนเดียว...จุนซู
แม้ว่าริบบิ้นแห่งความหวังนับพันเส้นจะหมดไปเมื่อเวลาล่วงไปถึงพันเดือน...ฉันก็จะยังคงอยู่...จะยังกลับมาที่นี่...กลับมาหานาย...นายที่เป็นเหมือนริบบิ้นแห่งความหวังในชีวิตของฉัน...
จุนซูของหัวใจ...
ยูชอนยิ้มอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเดินช้าๆ ไปยังรถสปอร์ตสีฟ้าอ่อนที่จอดรออยู่อย่างสงบ ร่างสูงก้าวขึ้นบนรถช้าๆ ยิ้มให้กับบ้านหลังงามแห่งความทรงจำอีกครั้ง...ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปยังเส้นทางที่เขาเองก็ยากเกินกว่าจะคาดเดา...
การเดินทางเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...
ต่อให้ต้องเผชิญกับความเจ็บปวด และเปล่าเปลี่ยวเดียวดายอีกนานแค่ไหน
ก็ยังคงยินดีจะเป็นอย่างนี้ต่อไป...
เปรียบความรัก...ดังใบไม้ใบหนึ่งที่ร่วงหล่นลงสู่รากใต้ต้นไม้เดิม...
ที่ๆ เป็นดังบ้าน...ที่ซึ่งคนไกลจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน...
My love is like ‘Fallen Leaves Return to Roots’
It’s me...returns to your heart...
I’ll be with you forever...
Kim Junsu...
❤❤❤,,*_________________________________,,*❤❤❤
End…
edit @ 24 Nov 2007 23:41:18 by *~][- Popoling-Icez -][~*