[Fic YooSu] To Marry A Man [2]
posted on 16 Feb 2008 04:47 by popoling in To-Marry-A-Man][::][ To Marry A Man ][::][
Part Two
Popoling-icez
Note:
เหตุเกิดต่อเนื่องฉับไว
ใครที่ภาวนาว่าจะเห็นฉากพี่จุนซูตื่นสบตากับปาร์คปิ๊งๆ เขินม้วน
หรือภาวนาว่าจะให้พี่จุนซูตื่นมาแล้วแว้ดลั่นบ้าน
ฝันเหอะ...
คนที่จะปลุกจุนซูที่อยู่คาอกปาร์ค....ไม่ใช่มัน!!!
แต่เป็น.....คนอื่น~!!!
::{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}::
PART TWO
เสียงลมหายใจแผ่วเบาพร้อมกับแสงแดดน้อยๆ ที่สาดส่องเข้ามาจากทางหน้าต่างปลุกให้สติการรับรู้ของชายหนุ่มค่อยๆ เพิ่งมากขึ้น เปลือกตาบางเชื่อมด้วยแพขนตาหนาบนดวงตาคมเข้มหวานละมุนอย่างผู้ชายเจ้าเสน่ห์กระพริบขึ้นลงเล็กน้อย ยูชอนลืมตาขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเจ็บที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างจากการโดนชกเมื่อคืน...
...พระเจ้า การที่ปาร์คยูชอนคนนี้ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับความเจ็บปวดไปทั่วไปบั้นเอวนี่มันชวนให้รู้สึกสังเวชสมเพชใจสิ้นดี!!!...
ร่างสูงค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมองร่างเล็กที่นอนซุกอยู่ในอ้อมกอดเล็กน้อย อาการเมื่อยขบที่แล่นริ้วไปทั่วร่างตามประสาคนที่นอนแบบสบายๆ มาทั้งชีวิตแต่ดันต้องมานอนขดบนโซฟาแถมเกร็งตัวทั้งคืนเพื่อเว้นที่ให้ใครบางคนนอนได้สบายขึ้น...
“จุนซู...” เสียงนุ่มๆ พยายามจะเอ่ยปลุกคนข้างๆ เขาอยากลุกออกไปจากตรงนี้เต็มที แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย มือเล็กที่จับเสื้อเขาไว้ยังคงดึงรั้งไว้แน่น ใบหน้าหวานซุกเข้ามายิ่งกว่าเก่าทำเอาชายหนุ่มเริ่มไม่ไว้ใจตัวเอง
อย่าเถ๊อะ~ คิมจุนซู...
แค่เมื่อคืนก็รู้สึกว่าตัวเองหน้าด้านเต็มทนแล้ว อย่าให้ต้องมาเผลอตัวลักหลับชาวบ้านให้เสียชื่อเพลย์บอยไปยิ่งกว่านี้เลย ยูชอนใช้มืออีกข้างคลึงๆ ที่ขมับ พยายามบอกตัวเองไม่ให้มองเสี้ยวหน้าหวานใสที่หลับพริ้มนั้นให้เสียสายตา...แต่หลักการวิจัยของนักจิตวิทยาก็ระบุมาแล้วว่า อะไรก็ตามที่เราไม่อยากคิด...เรายิ่งคิด
เหมือนที่เขาอยากจะจับกดคนตรงหน้าเสียให้รู้แล้วรู้รอดตรงนี้!!!
ยูชอนมองคนที่ดึงชายเสื้อเขาแน่นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ดหมายจะใช้วิธีสลัดเสื้อทิ้งเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการของคนตรงหน้าสักที...เด็กห่าอะไร หลับลึกเป็นบ้า!
ยูชอนค่อยๆ เอี้ยวตัวแล้วดึงแขนตัวเองให้หลุดจากเสื้อนอนสีขาวอย่างทุลักทุเล ตอนนี้เขาหลุดออกมาจากเสื้อครึ่งตัวแล้ว เหลือแขนอีกข้างเดียวเท่านั้นเขาก็จะเป็นอิสระ และลุกไปหายามาทาไอ้เอวที่เจ็บตงิดๆ นี่ได้สักที...
ติ๊ง! หน่อง~
...นี่ยมบาลกะจะเอากูตายให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย?!!!
ติ๊ง! หน่อง~
“ใคร?!!!” เสียงห้าวแกร่งตะโกนถามออกไปดังลั่นด้วยความโกรธที่แล่นริ้วขึ้นไปถึงแก่นสมอง พยายามจะดึงแขนอีกข้างที่ถูกกอดทับไว้แน่นโดยคิมจุนซูออกมาอย่างอย่างยากลำบาก
“นี่แม่เองลูก เข้าไปเลยนะ...” เสียงร้องสดใสที่ดังข้ามประตูมาทำเอาชายหนุ่มเบิกตากว้าง แผดเสียงร้องตะโกนดังลั่นอย่างไม่เกรงใจ
“เฮ้ยๆๆๆ แม่!!!...อย่า!!!”
แกร๊ก!!!
ร่างของคุณนายปาร์คและคุณนายคิมที่เดินหัวเราะต่อซิกค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในห้อง และทันทีที่สายตาของทั้งสองพบเข้ากับคนที่ตามหา...
O[]O
“จุนซู๊!!!”
::{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}::
“มันไม่ใช่อย่างที่แม่คิด”
โป๊ก!
“ไอ้เด็กไม่มีความรับผิดชอบ!” เสียงของผู้เป็นมารดาแว้ดกลับมาทันทีพร้อมๆ กับที่มือนั้นเคาะลงบนหัวลูกชายเป็นการทำโทษ หล่อนมองหน้าลูกชายของตัวเองที่นั่งกอดอกเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างไม่แยแส ใบหน้าคมหล่อเหลานิ่งเฉยทว่าบ่งชัดว่าไม่พอใจ...
ดูมัน...จะทำมิดิมิร้ายลูกชาวบ้านยังจะมาทำเฉย!!!
“ก็ผมเปล่าทำอะไรผิด!” ยูชอนเถียงเสียงแข็ง กรอกตามองเพดานด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ มันจะมีใครซวยได้เท่าเขาอีกล่ะก็ในเมื่อจู่ๆ แม่ของตัวเองและแม่ของเจ้าเด็กนี่ก็เดินเข้าห้องมาเห็นเขาในสภาพที่เสื้อหลุดไปแล้วครึ่งตัวแถมยังก้มๆ เงยๆ อยู่กับลูกชายชาวบ้านที่หลับตาพริ้มนอนกอดเขาแน่นเสียยิ่งกว่าอะไร...
และมุมที่มองจากตรงทางเดินมายังโซฟาที่นอนเบียดกันอยู่ มันดูเหมือนเขากำลังจะทำบัดสีบัดเถลิงแต่เช้าตรู่กับคนที่หลับอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน!!!
ยูชอนเอามือลูบสีข้างไปมา สบถพึมพำจับใจความไม่ได้ด้วยความเจ็บ ปรายสายตามองต้นเหตุก็พบว่าจุนซูมองเขาอยู่ก่อนแล้ว มองด้วยแววตาใสแป๋วไม่มีแม้แต่จะก้มหลบสักนิด โว้ย!!! สุดท้ายชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายละสายตา...เขาไม่รู้หรอกว่าร่างเล็กกำลังคิดอะไรอยู่ รู้แค่ว่าช่วยกูแก้ตัวสักนิดจะได้ไหมฟระ?!!! แม่มึงจ้องกูจนจะกินหัวเข้าไปทั้งหัวได้อยู่แล้วโว้ยยยย!!!
“ขอโทษด้วยนะซูยอง เอ่อ...ที่ลูกชายฉัน...” เสียงของแม่เขาที่หันไปขอโทษขอโพยกับคุณนายเพื่อนรักที่กำลังมองเขาสลับกับลูกชายตัวเองเงียบๆ อยู่นาน...ใบหน้าสวยคล้ายกับลูกชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าคมเข้มของยูชอนพักหนึ่ง ก่อนจะหันไปหาแม่ของคู่กรณีช้าๆ...
“ไม่เป็นไรหรอกยูริน แต่ว่า...เรื่องการแต่งงาน...” ใบหน้าสวยที่นิ่งสงบอยู่นานกวาดมองลูกชายตัวเองและลูกชายเพื่อนอีกครั้ง...รอยยิ้มอย่างพึงพอใจระบายขึ้นบนใบหน้าที่อุตส่าห์เก๊กให้นิ่งขรึมอยู่นาน “ก็คงต้องเร่งให้เกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม...จริงไหมจ้ะทั้งสองคน?”
“แม่...!!!!”
คราวนี้คนที่ร้องลั่นขึ้นมากลับเป็นจุนซูที่นั่งเงียบอยู่นาน ร่างบางตวัดสายตาค้อนมองร่างสูงเล็กน้อย เขาพอจะเดาอะไรได้รางๆ หลังจากที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกำลังกอดรัดแขนและเสื้อนอนของชายหนุ่มอีกคนไว้แน่นจนมันหลุดลุ่ยลงมาทั้งตัว โดยมีคุณนายทั้งสองยืนมองอ้าปากค้างอยู่ก่อนแล้ว...
“ไม่เอานะแม่...ไม่เห็นต้องถึงขนาดนั้นเลยก็ได้ โธ่...อย่าทำอย่างนี้สิครับ” เสียงของจุนซูที่ร้องอ้อนวอนขึ้นมาทำให้ปาร์คยูชอนหันขวับ...ถลึงตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาตระหนกระคนอยากตาย
...ใครสั่งใครสอนให้พูดแบบนั้นวะ?! สองคุณนายยิ่งเขาใจผิดกันไปใหญ่...
“มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยต่างหากล่ะ!!!”
“เงียบปากนายซะ!!!” คราวนี้คนที่หันมาตวาดใส่เขากลับไม่ใช่คุณนายทั้งสองอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งสามคนมองจุนซูที่แว้ดใส่หน้าปาร์คยูชอนตาปริบๆ แม้กระทั่งชายหนุ่มเองก็ยังอึ้ง ปากห้อยๆ นั้นอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออก...นี่คนตัวเล็กตรงหน้านี่แค้นเขามากเลยหรือไงถึงเสนอวิธีตายแบบนี้มาให้น่ะ?!
“แม่ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยังไงพวกเธอก็ต้องแต่งงานกันให้เร็วที่สุด เคลียร์กันเองแล้วกัน!!!” พูดจบคิมซูยองก็ลุกขึ้นจากโต โดยมีคุณนายปาร์คกระวีกระวาดเก็บกระเป๋าลุกตามไปติดๆ แต่ก็ยังไม่วายหันมาสำทับลูกชาย...
“คุยกันให้รู้เรื่องนะยูชอน แล้วพาน้องมาส่งที่บ้าน...จำไว้นะทั้งสองคน จนกว่าจะถึงวันแต่ง อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก” ว่าจบคุณนายทั้งสองคนก็เดินหายออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงสายตาของปาร์คยูชอนที่มองตามด้วยความตื่นตะลึง...
เรื่องแบบนี้...หมายถึงที่กูต้องมานอนหลังขดบนโซฟาหลังจากที่โดนซัดมาด้วยหมัดละเมอนี่ใช่ไหม?!!! โว้ย!! ยูชอนคิดอย่างหงุดหงิด ความเงียบไหลเข้าดูดกลืนบรรยากาศบนโต๊ะ เขาตวัดสายตาไปมองจุนซูนี่นั่งนิ่งถอนหายใจ...
“จะไม่พูดอะไรหน่อยรึไง?” เขาถาม
“เจ็บมากไหม?” จู่ๆ เสียงของคนตัวเล็กที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยถามขึ้นมากลางปล้อง ยูชอนขมวดคิ้วส่งเสียงครางในลำคอสูงๆ เป็นเชิงขอคำขยายความจากคำถามนั้น
“เอ่อ...เอวนายน่ะ...เจ็บมากไหม?” จุนซูถาม ก้มหน้าลงจนคางแทบจะติดกับอกเล็ก พอเข้าใจคำถามยูชอนก็หัวเราะหึในลำคอราวกับเย้ยหยันตัวเองอย่างสมเพช...มาลองดูบ้างไหมล่ะ แม่งงงง!!!
“เจ็บสิถามได้ โดนแบบนี้จะมีใครไม่เจ็บ!!!”
เขาโต้กลับเสียงเย็น...หนอยยยย ถ้ารู้แต่แรกว่าจะต้องมาโดนเข้าใจผิดแบบนี้สู้จับกดไปซะตั้งแต่แรกเลยจะยังดีกว่า ไม่น่าทนบำเพ็ญตบะอยู่ทั้งคืนให้เสียกำไร ยูชอนขบคิดอยู่กับเรื่องในหัวตัวเองจนไม่ได้สังเกตเห็นว่าคำตอบของเขาทำให้ใบหน้าหวานฉายแววรู้สึกผิดหนักกว่าเดิม...
“เอ่อ...ยังไงซะ เราก็ต้องขอโทษด้วย แล้วเราก็จะรับผิดชอบนายเอง...เอ่อคือ...เราไม่ได้ตั้งใจนะ คือเราไม่เคยมาก่อน แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองจะ เอ่อ...ขืนใจนาย...เราขอโทษนายจริงๆ นะ” เสียงเล็กๆ ที่เอ่ยซ้ำไปซ้ำมาอย่างตะกุกตะกักพร้อมกับใบหน้าที่แดงเรื่อนั้นชวนมองอย่างหน้าประหลาด
แต่เดี๋ยวนะ...ขืนใจเขา??
ใครขืนใจใคร???
เขาเนี่ยนะจะโดนไอ้ตัวกะเปี๊ยกนี่ขืนใจ....???
=[]=?
“จะบ้าเหรอห๊ะ?!!!!!!!!!”
::{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}::
“นายจะบอกว่า...นายปลุกเราแล้วเราไม่ยอมตื่น?”
“อืม”
“แล้วที่ต้องมานอนบนโซฟา เพราะเราดึงนายเข้ามากอด?”
“อืม”
“แล้วที่บอกว่าเจ็บ เอ่อ..เอว...เพราะเราละเมอแล้วเผลอชกนายเข้า?”
“เออ!! นายละเมอแล้วซัดเข้ามาเต็มแรง ทั้งสองข้างเลย! มันเจ็บ! เจ็บมากกกก แต่ไม่ได้เจ็บเพราะโดนนายข่มขืนหรอก...ไม่ใช่!!! ไม่มีวันด้วย!!! โว้ยยยยย” ยูชอนระเบิดเสียงลั่น ถอนหายใจหนักๆ พลางสะบัดหน้าไปทางอื่นที่จะไม่มีใบหน้าใสซื่อนี่อยู่
ทุเรศตัวเองไหมล่ะปาร์คยูชอน...
อยู่ดีไม่ว่าดีต้องมาโดนเข้าใจผิดว่าเสียบั้นท้ายให้ชาวบ้าน!!!
รู้ถึงไหนอายถึงนั่น!!!
“สรุปก็คือ...เราไม่ได้...เอ่อ..มีอะไรกัน??”
“เออ!!!”
“แล้วทำไมนายไม่บอกแม่เราไปเล่า?! ตาโง่เอ๊ยยยย!!!” ...อ้าว แล้วมันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเขาที่จะต้องมาพร่ำรำพันภาวนาเล่าเรื่องอัปยศอดสูตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาของตัวเองให้แม่ฟังด้วยเล่า?!!!
“อย่ามาโบ้ย...นายนั่นแหละผิดที่ไปพูดจาให้พวกคุณนายเข้าใจผิดไปใหญ่...”
“ก็เราไม่รู้” ร่างบางเถียง “นายรู้นายก็ควรจะพูด!!”
“ก็จะพูด...แต่ใครบางคนแถวนี้มันสั่งให้ฉันเงียบ!!!” เสียงนุ่มแทรกทันควัน ทำเอาร่างบางสะอึก จุนซูเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นเบือนหนีไปทางอื่นอย่างหงุดหงิดที่ตัวเองต้องการมาเป็นฝ่ายผิด ร่างบางยังคงพยายามหาทางเถียงตามนิสัยเกลียดความพ่ายแพ้
“นายน่าจะอธิบายแต่แรก...ไม่งั้นแม่ๆ ก็คงไม่ไปกันใหญ่ขนาดนั้น”
“ก็แล้วมันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของฉันที่จะต้องมาคอยสาธยายเรื่องบ้าๆ แบบนั้นให้คนอื่นฟังกันเล่า! ฉันก็อยู่ของฉันดีๆ มาตั้งแต่แรก...แล้วดูสิว่าที่มันวุ่นวายไปหมดนี่เพราะใคร...ไม่ใช่เพราะนายหรอกหรอที่ทำให้ฉันต้องมาเจอแต่เรื่องซวยๆ น่ะ!!!”
คำเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชาที่บอกแววโกรธจัดทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ยูชอนกำหมัดแน่นด้วยความขัดใจเมื่อเห็นใบหน้าเรียวที่ก้มต่ำลง ไหล่บางที่เกร็งแน่นยากจะคาดเดาว่าเพราะกำลังกลั้นน้ำตาหรือข่มความโกรธนั้นสั่นน้อยๆ...
ร่างสูงปิดเปลือกตาลง พยายามผ่อนลมหายใจอีกครั้งเพื่อระงับสติ...ความรู้สึกผิดเล็กๆ วิ่งเข้ามาเกาะพล่านเต็มหัวใจ...ทั้งๆ ที่เขาเองก็พูดออกไปอย่างที่ใจคิดเหมือนที่ทำเป็นนิสัย และมันก็เรื่องจริงทั้งนั้นที่พูด แต่เพราะอะไรถึงยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด...
เขา...รู้สึกผิดทั้งๆ ที่พูดความจริง...
สาเหตคงเป็น...รู้สึกผิดเพราะรู้ตัวว่าความจริงมันทำให้คนแถวนี้เสียใจก็เป็นได้...
“นายไปคุยกับแม่ดีๆ อีกครั้งซะจุนซู...แล้วเราค่อยๆ อธิบายให้ท่านฟังโอเคไหม? ท่านคงเข้าใจแล้วก็จะได้ยกเลิกการแต่งงานบ้าๆ นั่นซะ เพราะฉันเองก็ไม่ได้อยากแต่งงาน และนายเองก็...คงจะไม่ชอบขี้หน้าฉันเท่าไหร่”
...เกลียดกูเลยมากกว่า...
คิดพลางก็หวั่นใจ ยูชอนมองร่างเล็กที่ก้มหน้านิ่งอยู่ พยายามเกลี้ยกล่อมให้คนตัวเล็กเข้าใจและหายโกรธเขา จะได้มาช่วยกันร่วมมือล้มเลิกแผนการแต่งงานบ้าๆ นี่เสีย...เขาต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ ถ้าจะต้องมาทนใช้ชีวิตแต่งงานทั้งๆ ที่เพิ่งจะอายุ 26 ปีแบบนี้...
ในวัยที่ควรจะเก็บเกี่ยวความสุขใส่ตัวอย่างสุขสำราญ...
จ้างให้ก็ไม่ยอมแต่ง!!!
“น่านะ...จุนซู ฉันขอโทษที่ว่านายก็ได้เอ้า! แต่ฉันไม่อยากแต่งงาน และนายเองก็ไม่อยาก นายเห็นด้วยกับฉันใช่ไหมว่าเราควรจะไปคุยกับพวกแม่ๆ ให้รู้เรื่องแล้วเขี่ยโปรเจคคลุมถุงงี่เง่านี่ทิ้งซะ!!!” ยูชอนว่า
ใบหน้าเรียวเล็กเงยขึ้นมามองเขา ดวงตาเรียวเล็กเย็นชาสบกับดวงตาคมเข้มของยูชอนนิ่ง บรรยากาศอันชวนอึดอัดแล่นวาบเข้ามาสร้างความกดดันอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่รอยยิ้มร้ายที่แฝงความนัยบางอย่างจะกระตุกขึ้นที่มุมปากเรียวเล็ก...
“แต่เราว่า...บางที ยอมแต่งงานกับนายให้มันจบๆ ปัญหาไปก็ดีเหมือนกันนะ!!!”
...แล้วเราจะใช้เวลาที่เหลือสอนนายเอง ปาร์คยูชอน...
ว่าถ้าจะมาเอาชนะคนอย่างคิมจุนซู มันเร็วไปร้อยปี!!!
::{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}:{}::
มาช่วยกันลุ้นหน่อยดิ....ว่าตกลงเรื่องนี้มันจะยูซูหรืออากี้ 55555 5
(โคตรมมมมมมมมมมมมม ถึบกระเด็น)
ว่าแต่อ๊ากกกก ช่างเป้นห้องลับที่ไม่สงสารสมาชิกใหม่บ้างเลย T^T
อีกยาวนาน...ช่างเหอะ ปลง T^T
#1 By Luv-U-XiahJunsu on 2008-02-17 13:32